grauw monster

Mijn vrouw en ik waren een jaar geleden een paar dagen op vakantie in Brussel. Daar zagen we een monster van een gebouw, groot, zwaar dreigend. Alles aan het gebouw straalde intimidatie uit, volgens mij was het een palais de justice.  Ik stel me een of andere negentiende eeuwer voor die vol vertrouwen van huis gaat om zijn gelijk te halen, maar bij het zien van dit gebouw de moed in de schoenen voelt zakken.
Volgens mij was dit het meest onvriendelijke gebouw dat ik ooit gezien had, ik vond het geweldig.
We hebben er een tijd lang omheen gelopen en foto's genomen, ik wist dat ik dit gebouw voor strips zou gaan gebruiken.

hoofdpersoon

Hoofdfiguur in de strip 'Who's afraid of black' is de museum bewaker Erik Schlots. Ik wilde van hem een typische stripheld maken: groot, sterk, atletisch, grote tanden, stevige kin, kortom type Buck Danny.
Als ik aan filmacteurs denk, komt Ben Affleck als eerste bij me boven. Films waar hij in meespeelt zie ik liever niet.
Of het type Rintje Ritsma. Waarschijnlijk in het echt een hele leuke jongen, maar als hij schaatste hoopte ik altijd dat hij door het ijs zou zakken. Zal wel jaloezie zijn: ik kan niet schaatsen.

Who's afraid of black

Who's afraid of red, yellow and blue, Barnett Newman

De strip waar ik op dit moment aan werk heet 'Who's afraid of black', over een groot minimalistisch schilderwerk van een navolger van Barnett Newman, wiens 'Who's Afraid of Red, Yellow and Blue' in het nieuws kwam toen het door een idioot was stukgesneden met een stanleymes.
Toen het nog in oorspronkelijke staat was heb ik het vaak gezien, het hing in het Stedelijk museum in Amsterdam. Het schilderij heeft me nooit kunnen boeien, maar je moet wat mij betreft met je mes van de spullen van een ander afblijven.
De restauratie van het werk is gedaan door Goldreyer die de sneetjes gedicht heeft en daarna de boel met acryl muurverf heeft over gerold, en daar heeft hij een paar ton Nederlands overheidsgeld voor gekregen.
Kenners brachten dit aan het licht, het leek fraude, het was in ieder geval een wanprestatie: hij had de gedichte sneetjes onzichtbaar moeten bijkleuren en hij had van de rest moeten afblijven. Een Rubens restaureer je ook niet met een roller met muurverf. Godreyer ontkende dat hij een wanprestatie had geleverd en hij klaagde de eigenaar, de stad Amsterdam, aan voor smaad. Na vijf jaar juridisch gehakketak werd de zaak voor €100000 afgekocht, ook belastinggeld. Of zou die vent met dat stanleymes het allemaal betaald hebben?

Black

Scenarioschrijver Willem Ritstier had een verhaal opgestuurd van 6 pagina's. In zo'n kort verhaal komen uiteraard maar een paar figuren voor, het vastleggen van de uiterlijke kenmerken van de karakters is het eerste onderdeel van het tekenen.

Een oudere bewaker. Hij heeft vroeger gebokst, vandaar de bloemkooloren, en hij is na zijn actieve sportbeoefening doorgegaan met eten, het Erika Terpstra syndroom.

De politieinspecteur. Die teken ik altijd hetzelfde. Soms heeft hij een andere naam, Rico, of commissaris Dakduif, maar ik laat de rol altijd door dezelfde acteur invullen.

De museumconservator. Had eigenlijk zelf kunstenaar willen zijn maar daar had hij het talent niet voor. Hij ziet er artistiek uit en voelt zichzelf heel wat, maar wij weten dat het een windei is.

De vrouwelijk agent. De kleinste rol in het verhaal, maar aan haar moest ik de meeste tijd spenderen. Ik had haar eerst met een korte rok en hoge hakken, maar dat kan natuurlijk niet.

Ze moet wel de 100 meter in 10 seconden kunnen hollen, als er een verdachte ingehaald moet worden is dat haar taak.