trenchcoat

Afgelopen vrijdag kocht ik op een boekenmarkt een boekje uit de jaren 50 van Somerset Maugham met een omslag van Kinstler. Ik moest het kopen omdat ik een fan ben van Kinstler en omdat op het omslag een vent met een trenchcoat staat. Ik ben gek op trenchcoats. Niet om zelf te dragen, maar op een plaatje staat het altijd goed, zeker op dit omslag. Rechts zit een engerd die een vrouw met een pistool en handboeien dwingt vreemde handelingen te verrichten. Ze grijpt al naar de jas. De man met de jas snapt er helemaal niets van: hij dacht dat hij zich zo goed achter het gordijn verstopt had.
Ik was benieuwd of de scene van het omslag uitgelegd zou worden in de inleiding, maar dat was niet zo. Wel las ik iets, dat aansluit bij mijn blogs over fictie van de afgelopen week: "They (de verhalen in het boek) purpose only to offer entertainment, which I (Somerset Maugham) still think, impentinently, is the main object of a work of fiction."

jaren 50 horror

Voor Pulpman wilde ik een horror verhaal maken zoals die voorkwamen in de jaren 50, bijvoorbeeld bij uitgeverij EC. Ger Apeldoorn schreef 'de lijst', dat dergelijke horrorelementen bevat.
Het verhaal "Carrion death", getekend door Reed Crandall, vind ik een prachtig EC voorbeeld.

Een crimineel in een auto wordt in de woestijn achtervolgd door een motoragent; hij let niet goed op en krijgt een  ongeluk. Als hij weer bijkomt zit hij met een handboei aan de agent vast.

Hij vermoord de agent, maar dan blijkt deze geen sleuteltje voor de handboeien bij zich te hebben.

De crimineel neemt het lijk op zijn rug en vlucht de woestijn in.

Hij lijdt dorst en andere ontberingen, de gieren cirkelen al boven zijn hoofd.

Maar dan beseft hij dat de gieren zijn verlossing kunnen zijn: als ze het lijk kaalvreten is hij van die last verlost.

Hij gaat stil liggen om de gieren het werk te laten doen. En dat blijkt niet zo'n goed plan.

main stream

Deze week werd mij duidelijk waarom mijn strips nooit goed verkopen.
Onze zoon kwam bij ons op visite omdat hij ook wel weer eens met leuke mensen naar de TV wilde kijken, er was een zangwedstrijd. Op een gegeven moment kwam er een zangeres met een etherisch liedje. In de huiskamer gaven we deskundig commentaar. Ik riep: "Laat die trut opsodemieteren met haar kutharp."
Ik wist het zeker: zij zou nooit de volgende ronde halen, het Nederlandse publiek zou haar wel weg SMSen. Maar wat bleek: zij ging door. Zangeressen die wel leuk waren, Tina Turner en Emy Whinehouse, zaten keihard in de herkansing. Het Nederlandse publiek en ik zitten niet op een lijn, ik zal wel nooit een strip maken die een hit wordt.

flut encyclopedie

Manara

 

De eerste keer dat ik las dat mijn tekeningen beïnvloedt waren door Manara was op internet, in de strip encyclopedie van Lambiek. Ik vond het nogal belachelijk dat zoiets op die site vermeld stond, vooral omdat ik een paar keer per maand in de Lambiek winkel kwam, de auteur had het wel heel gemakkelijk bij mij kunnen checken.
Om die lui hiervoor te straffen besloot ik mijn strips voortaan elders aan te schaffen. Gelukkig ben ik niet het type dat lang boos blijft, dus na een paar jaar ging ik weer eens bij Lambiek langs. Het leek alsof ik in een tijdmachine stapte: het was nog precies diezelfde gezellige teringzooi als voor mijn boycot.
Laatst kwam ik weer bij ze binnen. "Er is een nieuwe Manara", riep de verkoper blij. "Sodemieter op met die klote Manara", antwoordde ik, of woorden van gelijke strekking. "Vroeger hield je er toch wel van", probeerde hij nog. "Je bent waarschijnlijk die flauwekul op jullie eigen site gaan geloven", suggereerde ik. Om te bewijzen dat die hele Manara me geen zak interesseerde heb ik het nieuwe album niet ingekeken. Toch wel jammer. Nu moet ik naar een andere stripwinkel om hem door te bladeren.

een boze geest

De strippagina's van de afgelopen dagen zijn van 'De lijst', een strip voor Pulpman, geschreven door Ger Apeldoorn. Zo nu en dan vraag ik een schrijver waar ik veel vertrouwen in heb om een verhaal voor Pulpman te schrijven, dat ik in beeld kan brengen.
Ik verheug me op een paar toezeggingen. Iemand had een fantastisch idee voor een horror verhaal over een poltergeist. Toen het me verteld werd deed het me denken aan mijn oude oma die tegen haar dochter, mijn oma,  zei: "Als ik dood ben kom ik terug en dan treiter ik je de rest van je leven." Ik kon daar wel om lachen, maar mijn oma was doodsbenauwd. Als ze slecht geslapen had wist ze hoe dat kwam: dat was ma.
Een andere schrijver had het over een blonde vrouw met een Cadillac in de woestijn. Inderdaad, ook niet verkeerd. Pulpman gaat mooie tijden tegemoet.

ramkoers

Voor pagina 2 van het verhaal 'De lijst' vond ik een geweldige referentie foto. Een drukke stad in de Verenigde staten in de jaren 50. Er staan allemaal mensen op de stoep te wachten, ik neem aan tot ze naar de overkant mogen, enkele daredevils steken tussen de rijdende auto's over. Het is een warme dag, een paar mannen hebben hun hoed in hun hand. Er loopt een man in een uniform met flinke pas, het zal wel een postbezorger zijn die een brief moet wegbrengen, hij heeft in ieder geval iets vast.
Maar mijn favoriet op de opname is de vrouw in het wit: ze heeft blote schouders, maar draagt wel handschoenen. Het is dat ze donker haar heeft, anders zou ik denken dat het Grace Kelly is. Grace houdt de postbode goed in de gaten, als geen van tweeën de koers aanpast botsen ze tegen elkaar op. De voeten van Grace en de postbode, die ook een agent kan zijn die zijn lunch gehaald heeft, mochten op de pagina niet ontbreken.

referentie

Al Williamson

Toen ik begon met striptekenen vond men bij uitgeverij Lombard mijn poppetjes niet realistisch genoeg, mij werd aangeraden om meer foto's te gebruiken. Gehoorzaam als ik ben begon ik voor mijn figuren foto's te nemen, en de poppetjes in mijn strips werden inderdaad realistischer, maar niet leuker. Na een tijdje ben ik weer met het fotograferen gestopt, ik werkte toch al niet meer voor Lombard.
Ik zag laatst in een schetsboek van Al Williamson (1931-2010) dat ook hij voor zijn strippagina's foto's genomen had. Het zijn de minst leuke poppetjes uit het schetsboek. 
Het lijkt wel dat een fototoestel een handig hulpmiddel voor de striptekenaar is, zolang er maar zo goed als geen gebruik van gemaakt wordt.