Pieck

Tijdens het maken van een illustratie schrok ik me te pletter: mijn werk leek verdomme wel een Anton Pieck! Ik heb collega's die Pieck geweldig vinden ( ik ken er in elk geval één), maar ik heb een hekel aan die gezellige koekenbakkers plaatjes.
Hij heeft ook werk gemaakt die mij wel aanspreekt, zoals zijn Gijsbrecht illustraties uit de jaren dertig, maar het overgrote deel van zijn oeuvre vind ik sentimenteel en onverteerbaar. Dat vond ik vroeger ook, ik denk met afschuw terug aan het schoolreisje in de zesde klas naar de Efteling.
Het Pieck-achtige van mijn straatje verdween gelukkig wel weer een beetje met het inkleuren.

bezoek

Er kwam iemand langs op mijn atelier.
"Goh, nieuwe strip aan het maken? Ziet er leuk uit."
"Dit is nog maar de schets, hoor."
"Waarom? Dit is toch al helemaal klaar? Niets meer aan doen, uitwerken kost een hoop tijd en het wordt er toch niet beter door. Ik vind sowieso je schetsen beter dan het werk dat zogenaamd 'af' is."
Ik heb de dag daarop de schets toch maar uitgewerkt, ik wilde vooral meer ruimte om de figuren. Maar het definitieve oordeel knaagde de hele tijd in mijn hoofd: "De eerste versie was toch beter!"

duinen

Kortgeleden schreef ik dat ik één keer een schilderij van een rug gemaakt heb, maar dat was een vergissing, ik ben een slechte kenner van mijn eigen oeuvre. Het zijn er minimaal vier, een van die vier was het schilderij 'Duin'.
De Nederlandse schilder Alma Tadema heeft van een gegeven twee versies geschilderd: een 'voor de audiëntie' en een 'na de audiëntie'.
Iets dergelijks was ik ook van plan met 'Duin', maar het is er nog niet van gekomen.

details

Voor een geschiedenisboek voor groep 5 moest ik het opruimen van rotzooi na een storm tekenen. De auteur had wel erg veel onderwerpen bedacht voor zo'n klein plaatje, ongeveer 5 centimeter hoog.
Ik heb de uitgeverij de vraag gesteld of er misschien een loepje voor de kindertjes bij de methode hoorde, en ik heb in mijn schets enkele details weggelaten. Na een paar weken kwam de reactie op mijn schets: er moesten nog details als visnetten, dode vissen, een kapotte boot, enzovoorts toegevoegd worden. Precies die dingen die ik weggelaten had.
Geen probleem, het is hun methode. Wel jammer dat mijn vraag over het loepje onbeantwoord is gebleven.

kerkbezoek

Het is vreemd dat ik op afgelegen plekken als bijvoorbeeld Venetie meer kerken bezocht heb dan in mijn eigen omgeving. Om aan deze wantoestand een einde te maken hebben mijn vrouw en ik afgelopen zaterdag de Oostzijderkerk in Zaandam bezocht.

Werk van Dunselman in de Nicolaaskerk

Ik was vooral onder de indruk van de geschilderde kruisweg van Jan Dunselman. Zijn werk kende ik al van De Nicolaaskerk in Amsterdam; omdat ik die kruisweg zo mooi vond heb ik de bovenkant van het omslag van Haas 1 door een van zijn schilderijen laten inspireren.
Ik vroeg in Zaandam aan de oppasser of hij misschien kaarten van de kruisweg verkocht, een leperello leek me wel aardig. Hij was niet blij met mijn vraag: "We verkopen hier van alles, beelden, kaarten, noem maar op, en dan willen de mensen net dat wat je niet hebt."
Hij besefte waar hij zat, anders had hij erbij gevloekt.

recensie

Recensies vind ik vreselijk. Als ze positief zijn voel ik me gegeneerd, en als ze negatief zijn krijg ik nog sneller het zuur in mijn bek. Om mezelf voor ergernissen te behoeden heb ik besloten geen recensies van mijn werk meer te lezen.
Mensen die van dat besluit op de hoogte zijn hebben er wat op gevonden: voorlezen. Ik ben te beleefd om heel hard NANANANA te gaan roepen, dus luisterde ik laatst naar de recensie in de Telegraaf van Haas 2, Blind vertrouwen, door Marco van der Laan.
Tot mijn verrassing kon ik het aan. Er staat bijvoorbeeld: 'De kunstenaar beheerst tal van technieken, maar in Haas blinkt hij vooral uit door het uitbeelden van de emoties van zijn acteurs.' En dat was ook precies wat mijn bedoeling was.
Ik verheug me nu al op de recensie van Haas 3.

pin up

Iemand vroeg of ik voor hem een pin up kon maken.
Tuurlijk, geen probleem.
Maar hij had wel een specifiek verzoek: graag zonder open wonden.
Ik had het niet meteen door.
Nou gewoon, eentje zonder open wonden, daar hield hij niet van.
Oh, zei ik, je wilt een vrouw zonder gaten?
Precies. Nou begrepen we elkaar.