rottend karkas

Een paar jaar geleden had ik bijna alle ingrediënten in huis om een schilderij te maken: een aantal modelstudies die ik naar de waarneming geschilderd had die als basis voor de figuur konden dienen, en een lap die ik om een pop had gedrapeerd. Ik miste nog wel iets, maar het geluk lachte mij toe: in Amsterdam vond ik een doodgereden meeuw langs de kant van de weg.
De vleugel was eraf, maar verder zag de meeuw er nog gaaf en ongeschonden uit. Opgetogen propte ik de vondst in mijn fietstas: dit was precies wat ik nodig had. Ik wist dat ik de meeuw met de andere attributen op het schilderij moest combineren.
Na twee dagen begon mijn vrouw te piepen, of dat stinkende karkas niet weg kon. Er liepen weliswaar allerlei beestjes rond, en er kwam vocht uit het lijkje, maar toch vond ik het jammer.
Ik had tekeningen van het kreng gemaakt, en een olieverfstudie, maar ik had er nog wel wat op door willen gaan. Nou ja, mijn vrouw houdt wel van kunst in huis, maar niet van rottende beesten.

arman en ilva

Mijn oma was begin jaren 70 geabonneerd op het Haarlems dagblad. Zij knipte de stroken van Arman en Ilva voor me uit, omdat ik daar helemaal fan van was. Thuis plakte ik die op multoblaadjes. Helaas heeft die verzameling plaksels een verhuizing niet overleefd, ze zijn in de vuilnisbak gekieperd. Gelukkig hebben we nu de albumuitgave van uitgeverij Sherpa. In die boeken staat ook een dossier met een aantal stroken die hertekend zijn.Waarom de bovenste strook opnieuw getekend moest worden is mij niet duidelijk. Het barokke interieur op het eerdere plaatje vind ik zelfs mooier. Nou ja, de nieuwe versie is ook leuk. Bij de pagina die ik over getekend heb begon ik met het laatste plaatje. Het meisje loopt op de volgende pagina boven, ik wilde haar dus de trap op laten hollen. Op het een na laatste plaatje wilde ik het pistool los van het hoofd om het meer dreiging te geven, en zo ging ik maar door. Uiteindelijk is aleen het derde plaatje gebleven, misschien dat ik die ook nog wel een keer verander.

 

mysterie

afgekeurd?

verschenen in het album

Giraud heeft verschillende delen van het Blueberry album 'Arizona love' twee keer getekend, bijvoorbeeld de onderste helft van pagina 36. De reden van Giraud om deze twee halve pagina's te maken is mij volkomen duister.
Blueberry en Pearl hebben ruzie gekregen omdat hij wil trouwen en een ranch wil kopen en zij heeft een hekel aan koeien en cowboys. Ze komt in Yuma om de trein te nemen maar wordt hierin belemmerd door koeien en cowboys. In de oude versie zien we op het eerste plaatje veel koeien, eigenlijk een veel leuker plaatje dan die in het album. Giraud heeft alle plaatjes veranderd, maar ik vind het nergens beter geworden. Heel vreemd.

kattenmepper

Een voorbeeld van hertekeningen door Giraud die ik begrijp: links de pagina zoals die is voorgepubliceerd in de Pilote, rechts de albumversie. Het vijfde plaatje op de Pilote versie is veranderd: een ontsnapte gevangene wordt van achteren beslopen. Het staande formaat is voor een dergelijke handeling zeer onhandig. Daarom schuift in de album versie plaatje vier naar rechtsboven, een plaatje wordt toegevoegd van de vent bij de waterbak en het plaatje voor het besluipen is nu liggend. De nonchalante houding van de sluiper is nu ook veel duidelijker, hij denkt tenslotte dat de ontsnapte gevangene onbewapend is. 

Geronimo

Giraud maakte regelmatig pagina's of delen daarvan opnieuw. Het begin van het Blueberry album 'Geronimo de Apache' was eerst anders. Een kennis van Blueberry wordt door drie als Mexicanen vermomde Apachen uit een bordeel ontvoerd. In de eerdere versie staan grote tekstblokken en zit iedereen in het complot, de hoer heeft Clum dronken gevoerd.

De versie die in het album gekomen is heeft geen tekst, van medeplichtigheid van de hoer is geen sprake meer: zij is nu doodsbenauwd. De reden om de pagina's over te maken is mij niet duidelijk: de eerdere versie vind ik ook prachtig.

doodlopend pad

Als je altijd hetzelfde pad bewandelt zul je nooit iets nieuws ontdekken. In 'de schuilplaats' ben ik een aantal keer behoorlijk van het gewone pad afgedwaald. Ik heb geweldige ontdekkingen gedaan natuurlijk, maar nu is het wel een beetje jammer: een aantal pagina's passen niet goed bij de rest. Omdat het verhaal in delen in Pulpman verscheen, was dat geen probleem. Maar nu het verhaal bijna klaar is en er gedacht wordt over een boekuitgave vind ik het niet zo fijn. Ik heb besloten een aantal pagina's aan te passen en gedeeltelijk opnieuw te tekenen.

Het boek 'sterven als een hond in de sneeuw' van Yves Swolfs verscheen in 1988. Ik las laatst dat het verhaal al eerder verschenen was en dat Swolfs het helemaal opnieuw getekend heeft. Waarschijnlijk was Swolfs niet tevreden over het ingeslagen pad.

 Op internet vond ik een pagina van 'Viol á Grey Rock': een vent die op Durango lijkt, maar niet zo heet, zit gewond tegen een grafzerk.

Een dergelijke scene herinner ik mij uit een film: Durango heet dan Django. De grafzerk scene zit niet meer in het eerste album van Durango. Misschien vond Swolfs het verhaal te veel lijken op het film verhaal van Django en was dat een reden om de strip opnieuw te tekenen. Durango was een groot succes, Swolfs had wat verkoop betreft gelijk dat hij een ander pad opzocht.

fout in de oorlog

De strip Haas speelt zich wel af tijdens de tweede wereldoorlog, maar als het nodig is voor het verhaal houden we ons niet aan de historische feiten. Ik bedoel dan niet de tank die ik tekende en waarop een kenner van tanks onmiddellijk reageerde, omdat dat type tank op dat moment niet in Nederland rond reed. Dat was geen keuze, maar een documentatie fout.

In dat deel van Haas komt een standrechtelijke executie voor. De beslissing om gepakte verzetsstrijders in bezet gebied standrechtelijk te executeren nam Hitler eind 1944. Dergelijke executies kwamen in 1942 wel voor in oorlogsgebieden als Polen en Rusland, maar  niet in Nederland. Dat die scene in Haas voorkwam was geen fout, maar een keuze. Misschien een foute keuze, maar Haas is geen geschiedenisboek.