makkie

Laatst zag iemand mij tekenen. "Als jij het doet lijkt het wel heel gemakkelijk," zei hij. Is dat niet altijd zo als je iemand iets ziet doen wat hij kan? Als ik de spitsen van Ajax zie missen denk ik: dat kan ik ook! Maar dat is natuurlijk niet zo. Of zo'n kok op tv, dat ziet er ook zo makkelijk uit.
Maar als ik met mijn pak pannenkoekenmix in de keuken sta dan valt het toch allemaal vies tegen. Laatst aten we soep bij mensen die het recept wel heel serieus hadden genomen. Ballen van 1,5 centimeter, stond er voorgeschreven. Omdat ze twijfelden werd de schuifmaat erbij gehaald en wat bleek: te groot. Snel nieuwe ballen gedraaid, en de soep werd heerlijk.
Schuifmaten zie je nooit bij tv  koks. En als ik teken lijkt het makkelijk omdat het voor mij ook makkelijk is.

Dick

Tijdens een signeersessie zat ik naast collega Dick Heins, bekend als tekenaar van de strip 40-hours. Deze door Eric Hercules geschreven kantoorstrip gaat over een aantal personages die zich op hun werk te pletter vervelen.

Dick zei tegen iemand voor wie hij een tekening maakte dat hij niet hield van realitisch getekende strips. Ik vond dat een beetje sneu voor Dick, er valt van zoveel moois te genieten. Misschien ziet hij dat in als hij een realistische strip tegenkomt met personages en situaties die hij herkent, dacht ik. Bladzijde 93 van 'De schuilplaats' boodt de mogelijkheid om dat te testen:  40-hours, maar dan in mijn realistische stijl.

schaduw

In het najaar van 2009 bezochten mijn vrouw en ik de overzichtstentoonstelling van de Belgische schilder Alfred Stevens (1823-1906) in het van Gogh museum. Toen we alles gezien hadden vroeg mijn vrouw: "Welke wil je het liefste thuis ophangen?" Een lastige vraag, misschien was 'Dame in het geel' wel favoriet.  Later moest ik vaak terugdenken aan een schilderij van een vrouw die achter een muurtje, half in het donker stond. Misschien had ik die moeten kiezen. 

Ik begon ook aan een schilderijtje van een vrouw, achter een muurtje, half in het donker. Vanmorgen heb ik de afbeelding van Stevens er maar eens bij gehaald. Blijkt dat mens van hem helemaal niet half, maar helemaal in het donker te staan, mijn geheugen had me vreselijk in de steek gelaten. Ik vind het schilderij van Stevens nog steeds mooi, dat herinnerde ik me gelukkig wel weer goed.

schilderles

Een aantal blogjes geleden had ik het over de schilderlessen op de academie van Henk Huig. We begonnen met het schilderen van draperieën, een enkelkleurige doek die met veel kreukels en vouwen over een krukje lag. Daarna moesten we een spiegel meenemen om zelfportretten te schilderen. Ik heb er 4 gemaakt, dit was de derde. Wat me vooral aan dit werk opvalt is dat ik zo dun schilderde: er zit zo goed als geen verf op het paneeltje. Mijn aanpak is behoorlijk veranderd in die jaren. Wat me ook opvalt is dat ik zelf in die ruim dertig jaar zo goed als niet veranderd ben. Voor mensen die me niet kennen: ik zie er nog precies zo uit. Dat is dan weer een meevaller.

Zelfportret 1980

pentekeningen

De eerste omslagen voor pocketboekjes die Frank Frazetta maakte waren voor Tarzan. Het maken van omslagen bleek een onderdeel van het illustreren dat Frazetta nog onder de knie moest krijgen. Ik vind ze in ieder geval niet zo goed als de zwart wit-illustraties die hij in die periode maakte.

Tien jaar later, als hij op het toppunt van zijn kunnen is als schilder van omslagen, maakt hij opnieuw een Tarzan.

 Dat is het soort image waardoor ik als tiener fan van Frazetta werd.

dynamisch

Tarzan omslagen van Frazetta

Nog dynamischer dan de Tarzan van Burne Hogarth is die van pulpillustrator Frank Frazetta. Hij was striptekenaar maar wilde overstappen naar het schilderen van omslagen. Begin jaren 60 kreeg hij de mogelijkheid om covers voor Tarzan boekjes te maken. Tarzan was een pulpheld uit 1914, maar de boekjes werden nog steeds opnieuw uitgegeven. De omslagen van Frazetta waren geen commercieel succes.

Conan omslag van Frazetta

Zijn grote doorbraak kwam met de reeks omslagen van een andere held uit de pulpbladen: Conan de barbaar.

Pulp in een karakteristieke dynamische pose

 

Foster

Weissmuller en O'Sullivan

Gisteren noemde ik de Tarzan films met Johnny Weismuller en Maureen O'Sullivan in de hoofdrollen, maar dat was niet de eerste Tarzan filmreeks. Het eerste Tarzan verhaal verscheen in 1914 en werd al in 1918 verfilmd. Die film heb ik nooit gezien, maar de foto's zien er aantrekkelijk uit.

Tarzan uit 1918

In 1929 verscheen de eerste Tarzan verstripping door Harold Foster. Deze strip wordt als de eerste realistisch getekende avonturen strip beschouwd.

Tarzan van Foster

 Na een paar jaar stopte Foster met Tarzan om zich helemaal te richten op Prins Valiant. Hij tekende en schreef liever een stripheld die hij zelf gecreëerd had.

Prince Valiant

Ik teken ook liever mijn eigen held.

Pulp, zoon van de jungle