angsten en frustraties

Odd Nerdrum

Een Noor die naar IJsland verhuist stalt een paar miljoen van een New Yorkse opdrachtgever op een Oostenrijkse bank. Dat riekt naar belastingfraude. Dat vond in ieder geval de Noorse rechter, die de schilder Odd Nerdrum in september 2011 veroordeelde tot twee jaar gevangenisstraf. Odd was het daar niet mee eens en is in hoger beroep gegaan, volgens hem ging het om een lening van zijn New Yorkse galerie, het was niet zijn geld en hij hoefde het dus niet als inkomen op te geven.
Ik ben een enorme fan van het werk van Odd Nerdrum. Hij schildert een moderne thematiek, zijn eigen angsten en frustraties in metaforen, op een klassieke manier, moderne schilderkunst die schittert.
Dat wilde ik ook. Alleen heb ik niet van die angsten en frustraties, althans niet dat ik weet. Mijn schilderkunst is lieflijk en vriendelijk, en zal dus wel nooit als moderne schilderkunst gezien worden, moderne kunst moet narigheid uitstralen. En om enkele reageerders te vlug af te zijn: ook dat is geen angst of frustratie.

Giulia

Het wordt tijd om aan een nieuwe strip te denken. Ik heb een idee waar het over moet gaan, namelijk over een stel drugscriminelen. Voor ik de pagina's ga tekenen wil ik het complete scenario af hebben, in ieder geval een eerste versie. En om die te kunnen maken heb ik figuren nodig. Een beetje drugscrimineel heeft een paar hoeren in dienst, het lijkt mij een goed idee om die eerst aan te pakken. Bijvoorbeeld Giulia. Hoewel ik haar al een paar keer getekend had, zittend op een stoel en rokend, wist ik nog niet wat voor kleding ze eigenlijk aan moest hebben.

Ida Lupino

Ik dacht aan de strakke jurken die in Hollywood films gedragen werden en bekeek oude foto's, zoals die van Ida Lupino. Ik had nog nooit van dat mens gehoord, maar iemand die er zo bijstaat moet wel een topactrice zijn.

invloed

Laatst was er iemand op visite in mijn atelier. Ik liet wat schetsen zien van een strip die ik aan het voorbereiden ben."Goh," zei hij, "leuk poppetje. Echt een Rip Kirby mannetje." Het ging om een mannetje met een pistool in zijn knuisten.Ik heb nog niet zijn hele biografie bedacht maar je kunt aan hem zien dat hij een moeilijke jeugd heeft gehad. De associatie met Rip Kirby kon ik echter niet volgen.
Ik had zin om de verzamelde werken van Rip Kirby uit de kast te trekken, op zijn schoot te donderen en hem toe te bijten: "Wijs maar aan dan!" Ik heb het niet gedaan, ik probeer altijd vriendelijk en beleefd te blijven. 

rottend karkas

Een paar jaar geleden had ik bijna alle ingrediënten in huis om een schilderij te maken: een aantal modelstudies die ik naar de waarneming geschilderd had die als basis voor de figuur konden dienen, en een lap die ik om een pop had gedrapeerd. Ik miste nog wel iets, maar het geluk lachte mij toe: in Amsterdam vond ik een doodgereden meeuw langs de kant van de weg.
De vleugel was eraf, maar verder zag de meeuw er nog gaaf en ongeschonden uit. Opgetogen propte ik de vondst in mijn fietstas: dit was precies wat ik nodig had. Ik wist dat ik de meeuw met de andere attributen op het schilderij moest combineren.
Na twee dagen begon mijn vrouw te piepen, of dat stinkende karkas niet weg kon. Er liepen weliswaar allerlei beestjes rond, en er kwam vocht uit het lijkje, maar toch vond ik het jammer.
Ik had tekeningen van het kreng gemaakt, en een olieverfstudie, maar ik had er nog wel wat op door willen gaan. Nou ja, mijn vrouw houdt wel van kunst in huis, maar niet van rottende beesten.

arman en ilva

Mijn oma was begin jaren 70 geabonneerd op het Haarlems dagblad. Zij knipte de stroken van Arman en Ilva voor me uit, omdat ik daar helemaal fan van was. Thuis plakte ik die op multoblaadjes. Helaas heeft die verzameling plaksels een verhuizing niet overleefd, ze zijn in de vuilnisbak gekieperd. Gelukkig hebben we nu de albumuitgave van uitgeverij Sherpa. In die boeken staat ook een dossier met een aantal stroken die hertekend zijn.Waarom de bovenste strook opnieuw getekend moest worden is mij niet duidelijk. Het barokke interieur op het eerdere plaatje vind ik zelfs mooier. Nou ja, de nieuwe versie is ook leuk. Bij de pagina die ik over getekend heb begon ik met het laatste plaatje. Het meisje loopt op de volgende pagina boven, ik wilde haar dus de trap op laten hollen. Op het een na laatste plaatje wilde ik het pistool los van het hoofd om het meer dreiging te geven, en zo ging ik maar door. Uiteindelijk is aleen het derde plaatje gebleven, misschien dat ik die ook nog wel een keer verander.

 

mysterie

afgekeurd?

verschenen in het album

Giraud heeft verschillende delen van het Blueberry album 'Arizona love' twee keer getekend, bijvoorbeeld de onderste helft van pagina 36. De reden van Giraud om deze twee halve pagina's te maken is mij volkomen duister.
Blueberry en Pearl hebben ruzie gekregen omdat hij wil trouwen en een ranch wil kopen en zij heeft een hekel aan koeien en cowboys. Ze komt in Yuma om de trein te nemen maar wordt hierin belemmerd door koeien en cowboys. In de oude versie zien we op het eerste plaatje veel koeien, eigenlijk een veel leuker plaatje dan die in het album. Giraud heeft alle plaatjes veranderd, maar ik vind het nergens beter geworden. Heel vreemd.

kattenmepper

Een voorbeeld van hertekeningen door Giraud die ik begrijp: links de pagina zoals die is voorgepubliceerd in de Pilote, rechts de albumversie. Het vijfde plaatje op de Pilote versie is veranderd: een ontsnapte gevangene wordt van achteren beslopen. Het staande formaat is voor een dergelijke handeling zeer onhandig. Daarom schuift in de album versie plaatje vier naar rechtsboven, een plaatje wordt toegevoegd van de vent bij de waterbak en het plaatje voor het besluipen is nu liggend. De nonchalante houding van de sluiper is nu ook veel duidelijker, hij denkt tenslotte dat de ontsnapte gevangene onbewapend is.