beertjes

Vrolijke beren vormen een heel groot deel van mijn oeuvre. Vooral de illustraties voor 13 boekjes van Bolke de Beer vormen een beste stapel. Het waren prentenboekjes voor in de boekhandel, half kleur en half zwart wit.
In die dagen was het illustreren van kinderboeken nog een boeiende bezigheid. Later werd ik vooral gevraagd voor die vervelende realistische boeken over ouders die gaan scheiden, of oma's die sterven.
Misschien was het ergens goed voor dat die boeken uitgegeven werden, maar ik kon er geen leuk plaatje bij tekenen.

beregoed

Met enige regelmaat worden er initiatieven genomen die een zachte dood sterven, zelfs al gaat het om een beregoed idee. Ik was gevraagd voor een project dat zich in België afspeelt: de hoofdrolspelers uit de strip 't Landje als toeristen op pad in Brussel. De schrijver had bedacht dat er een hele chagrijnige beer door Brussel zou banjeren. Om enthousiasme te creëren werden enkele toeristische trekpleisters door mij getekend, zoals Manneke Pis en het Jubelpark.
Het initiatief is niet geselecteerd voor verdere uitwerking. Misschien moet ik maar weer eens naar vrolijke beren teruggrijpen: mijn vrolijke beertjes uit het verleden  waren wel succesvol.

deceptie

Of ik mee wilde werken aan een strip met vele andere striptekenaars voor Hollands Diep. Ik kende het blad niet, maar als ik gevraagd wordt om mee te helpen de strip op de kaart te zetten, dan doe ik dat. Ik stuurde nog een mailtje met de vraag of ik het in kleur moest aanleveren of in zwart wit. Nooit antwoord op gehad. Zal dus wel zwart wit zijn, dacht ik. Vandaag kwam het blad binnen. Ieder strippoppetje is ingekleurd, behalve die van mij.

Maar de ramp is veel groter: die klerelijers hebben mijn schetsen gebruikt.
Godgodgodgloeiende godverdomme, zou Pulpman zeggen.
Ik heb het blad dichtgeklapt en niet meer ingekeken. Dit moet toch wel de grootste teleurstelling zijn in 30 jaar tekenen. Hier dan maar de uitwerkingen.

typecasting

Als ik een nieuw strip personage moet tekenen is het soms handig om aan een filmacteur te denken, typecasting. In het korte kerstverhaal van Haas kwam een man voor van tegen de vijftig, die depressief geworden was na het overlijden van zijn vrouw.
Ik zag de geschikte acteur voor deze rol meteen voor me: Edward G. Robinson. Ik heb diep in mijn geheugen gegraven om mijn figuur op Robinson te laten lijken.
Eigenlijk hou ik niet van strip figuren die op acteurs lijken, het leidt me af. Laatst zag ik in een stip opeens het hoofd van George Clooney, tot dan toe was het me niet opgevallen dat de figuur daar op moest lijken.

Edward G. Robinson

Ik heb toen ik klaar was met de strip foto's van Robinson bekeken: mijn depressieve figuur lijkt niet op hem. Gelukkig maar.

Kerstlichtje

Eindelijk heb ik weer een Haas verhaal getekend. Nou ja, een verhaaltje: drie pagina's, voor de Eppo Kerstspecial. Hij ligt nu in de winkels, met naast Haas ook van veel andere stripmakers kerstbijdrages.
Vandaag kreeg ik een mail dat een stripblad dat in Maart van start zou gaan toch niet doorgaat: de uitgever durft het in deze duistere tijden niet aan. De Eppo lijkt in stripland het enige lichtpuntje, zeker dit extra dikke kerstnummer.

Hiep hiep hoera

Vandaag is het een bijzondere dag: mijn vrouw is jarig.

De eerste keer dat ik haar schilderde was in 1980, we waren net gaan samenwonen.

De aquarel is van 9 mei 1984, we logeerden in het huisje van een vriendin.

De laatste is veel recenter, eind vorig jaar of misschien zelfs begin van dit jaar.

detaillering

Steve Canyon door Milton Caniff

Milton Caniff had denk ik een hekel aan witte stukjes, ongeveer elk plekje werd volgetekend. In mijn parodie van Steve Canyon voor Pulpman wilde ik niet zover gaan als Caniff, door bijvoorbeeld op elk open stukje in de lucht een wolk te tekenen, maar ik gebruikte wel veel meer details dan gebruikelijk.
Pagina 2 is nu af, maar ik ben toch niet zo tevreden over deze aanpak. Ik heb veel details getekend waarvan ik bang ben dat die in de verkleining naar het Pulpman formaat, A5, verloren zullen gaan. Canyon werd oorspronkelijk gemaakt voor publicatie in kranten, ik vraag me af hoeveel er van dat tekenwerk overeind bleef, op dat papier, op klein formaat. Niet veel ben ik bang.
De conclusie is duidelijk: ik maak dit verhaal van 4 pagina's af, maar die Canyon komt de Pulpman niet meer in!